Ünlü yönetmen, 15 milyon avroya mal olan The Cut filminin ardından yaşadığı ekonomik ve psikolojik çöküşü anlattı. Stern dergisine konuşan Akın; yeni filmi Geister (Hayaletler), yakın dostu Birol Ünel'in kaybı, babasıyla ilişkisi ve Almanya'daki siyasi gelişmeler hakkında da çarpıcı açıklamalarda
Alman sinemasının uluslararası alanda tanınan yönetmenlerinden Fatih Akın, kariyerinin en büyük hayal kırıklıklarından biri olan The Cut filminin ekonomik sonuçlarıyla hâlâ mücadele ediyor.
2014 yılında gösterime giren ve yaklaşık 15 milyon avroya mal olan film, yönetmenin bugüne kadar çektiği en pahalı yapım oldu. Ancak büyük beklentilerle hayata geçirilen proje, gişede beklenen başarıyı yakalayamadı. Akın, bu filmin ardından üstlendiği borçları hâlâ ödemeye devam ettiğini açıkladı.
5 Kasım 2026 tarihli Stern dergisinde yayımlanan geniş kapsamlı röportajında geçmişe dönerek o dönemi anlatan 53 yaşındaki yönetmen, önceki başarılarının kendisinde aşırı bir özgüven yarattığını kabul etti.
Akın, o günlerde film dünyasının işleyişini artık tamamen çözdüğünü düşündüğünü belirterek, zamanla biraz kibirli ve hatta büyüklenmeci davranmış olabileceğini söyledi. The Cut ile dünyayı değiştirmek istediğini ifade eden yönetmen, projenin hem sanatsal hem de mali açıdan kendisini fazlasıyla zorladığını dile getirdi.
Akın, yaşadığı başarısızlığı şu sözlerle özetledi:
"Filmi mahvetmiştim. Borçları hâlâ ödüyorum."
Başarısızlık onu derin bir depresyona sürükledi
Ermeni Soykırımı döneminde ailesinden koparılan Ermeni demirci Nazaret'in hikâyesini anlatan The Cut, yönetmenin en iddialı projelerinden biriydi. Filmde başkahramanın kaybolan kızlarını bulmak için çıktığı zorlu yolculuk konu ediliyor.
Ancak projenin beklenen karşılığı bulamaması Akın'ı yalnızca ekonomik açıdan değil, psikolojik olarak da derinden etkiledi.
Ünlü yönetmen, yaşadığı dönemi şöyle anlattı:
"Derin bir çukura düştüm ve her şeyden şüphe etmeye başladım. Yeteneğimden, yaşam tarzımdan..."
Bu ruh hâlinden çıkabilmek için yeniden film çekmesi gerektiğini düşündüğünü belirten Akın, yeni projesinin ilk fikrinin de aile içinde ortaya çıktığını anlattı. Eşiyle yaşadığı bir konuşmaya kulak misafiri olan oğlu, babasına iki arkadaştan birinin hayalet olduğu bir film fikri önerdi. Böylece bugün sinemaseverlerle buluşan Geister filminin ilk düşüncesi doğdu.
Yeni filmi Geister de kolay olmadı
Akın'ın 5 Kasım 2026'da sinemalarda gösterime giren yeni filmi Geister (Hayaletler), gençlik, aşk, ölüm ve kayıp temalarını bir araya getiriyor.
Film, birbirlerini tanımalarının ardından kısa süre içinde Farasha'nın ölümüne tanıklık eden 20 yaşındaki Faris'in hikâyesini anlatıyor. Faris, 40 gece boyunca Farasha ile rüyalarında karşılaşmaya devam ediyor.
Akın, filmi klasik anlamda bir ölüm hikâyesinden çok, bir dönüşüm ve geçiş öyküsü olarak tanımlıyor. Ona göre ölüm yalnızca bir şeyin sona ermesi değil, aynı zamanda başka bir şeye dönüşmesi anlamına geliyor. Yönetmen, sinema aracılığıyla kendi içindeki karanlık tarafla da yüzleştiğini söylüyor.
Ancak filmin tamamlanması da hiç kolay olmamış. Akın, Geister için "Bu film gerçekten çok ama çok yorucuydu" diyerek yapım sürecindeki zorlukları anlattı.
Her şeyin giderek pahalılaştığını, buna karşılık seyirci sayısının aynı oranda artmadığını belirten yönetmen, daha fazla bütçeye ve daha fazla insana ihtiyaç duyulmasının sinema üretimini giderek zorlaştırdığını ifade etti.
Kendisini düşünce olarak antikapitalist gördüğünü söyleyen Akın, günümüz sinema sektöründe giderek büyüyen maliyetler, pazar araştırmaları ve ticari beklentiler arasında sanatsal özgürlüğü korumanın zorlaştığına dikkat çekti.
Birol Ünel: Bir dosttan fazlası, adeta kardeşiydi
Röportajın en duygusal bölümlerinden biri, Akın'ın 2020 yılında hayatını kaybeden oyuncu Birol Ünel hakkında anlattıkları oldu.
Duvara Karşı filmindeki unutulmaz performansıyla geniş kitlelerin tanıdığı Ünel ile Akın'ın ilişkisi yalnızca yönetmen ve oyuncu ilişkisi değildi. Akın, kendisiyle Ünel'in arkadaşlıktan da öte, adeta kardeş gibi olduklarını söyledi.
Yönetmen Stern dergisine verdiği verdiği röportajda ise, Ünel'in alkol sorunlarına rağmen onunla çalışmaya devam ettiğini ve Duvara Karşı (Gegen die Wand) filminin yapımında büyük riskler üstlendiğini anlattı.
Ünel'in o dönemdeki durumunun yapım şirketi açısından ciddi bir risk olarak görüldüğünü belirten Akın, buna rağmen oyuncusundan vazgeçmediğini söyledi. Yapımcıların Ünel'le çalışmanın tehlikeli olabileceği yönündeki uyarılarına karşılık, "Ama ben bu filmi Birol'la yapmak zorundayım" dediğini aktardı.
Akın, arkadaşının hayatının son dönemlerinde de yanında olmaya çalıştığını anlattı. 2015 yılında Berlin'de çalıştığı sırada Ünel'in durumunun kötüleştiğini duyduğunu, kendisine ulaşamadığını ve bir süre sonra tesadüfen karşılaştıklarını söyledi.
Ona Hamburg'da kalabileceği bir yer teklif ettiğini, ancak Ünel'in o gün kendisiyle gelmediğini belirten Akın, birkaç yıl sonra arkadaşının eski eşinden ölüm döşeğinde olduğunu öğrendiğini anlattı. Ortak dostları Şermin Langhoff'un girişimleriyle Ünel için bir bakımevi bulundu.
Akın, son görüşmelerinin Berlin'de çok sıcak bir günde gerçekleştiğini söyledi. Birlikte filmler ve gelecekte çekmeyi planladıkları projeler hakkında konuştular. Bunun son görüşmeleri olduğunu biliyorlardı. Üç hafta sonra Birol Ünel hayatını kaybetti.
Babasıyla zor bir çocukluk, yıllar sonra gelen yüzleşme
Fatih Akın, röportajında çocukluğuna ve babasıyla ilişkisine de geniş yer verdi.
Türk kökenli bir ailede büyüyen yönetmen, anne ve babasının çocukken kendisine ve kardeşine şiddet uyguladığını anlattı. Kendi çocuklarını ise hiçbir zaman dövmediğini özellikle vurguladı.
Babasıyla ilişkisini anlatırken onun sözünün eri, verdiği sözü mutlaka yerine getiren bir insan olduğunu belirten Akın, babasının 1960'lı yılların ortalarında Almanya'ya geldiğini söyledi. Asıl hayali, bir süre çalıştıktan sonra Karadeniz'de balıkçı teknesi satın alarak Türkiye'ye dönmekmiş. Ancak hayat onu Hamburg'da kalmaya yönlendirmiş.
Siyasi görüşleri birbirinden oldukça farklı olmasına rağmen babasıyla ilişkilerinin yalnızca bu farklılıklardan ibaret olmadığını belirten Akın, babasının milliyetçi ve Bozkurtçu çizgide olduğunu, Ermeni Soykırımı konusunda da inkârcı bir tutum sergilediğini anlattı.
Bununla birlikte babasının farklı yönlerini de gördüğünü söyleyen yönetmen, insanları anlamak için görünenin ötesine geçmek gerektiğini ifade etti.
Akın, çocukluğunda yaşadığı fiziksel şiddetin kendisini derinden etkilediğini ancak bu deneyimi kendi çocuklarına aktarmadığını söyledi. Babasıyla bu konuyu yıllar sonra konuşabildiğini, ilk başta babasının kendisini dövdüğünü inkâr ettiğini, daha sonra ise özür dilediğini aktardı.
Almanya'daki siyasi gelişmeler: "Bu ülkeyi başkalarına bırakmayacağım"
Röportajın dikkat çeken başlıklarından biri de Almanya'da aşırı sağın yükselişi ve AfD'nin güçlenmesi oldu.
Hamburg'un Altona semtinde büyüyen ve hayatını Almanya'da sürdüren Akın, kendisini bu ülkenin bir parçası olarak gördüğünü vurguladı.
Almanya'daki siyasi gelişmeler karşısında zaman zaman ülkeyi terk edip etmemesi gerektiğini düşündüğünü belirten yönetmen, kendisine şu soruyu yönelttiğini söyledi:
"Eşyalarımı toplayıp gider miyim? Yoksa kalıp benim için önemli olan değerler uğruna mücadele mi ederim?"
Akın'ın bu soruya verdiği yanıt ise oldukça net:
"Ben kalacağım. Bu ülkeyi başkalarına bırakmak istemiyorum."
Yönetmen, ancak Almanya'da artık film çekmesinin mümkün olmadığı bir durum ortaya çıkarsa ülkeyi terk etmeyi düşünebileceğini belirtti. Filmlerinin kamu kaynaklarından sağlanan desteklerle de hayata geçirildiğini hatırlatan Akın, sinema üretiminin gelecekte de mümkün olması için mücadele edeceğini söyledi.
Sinema onun için yalnızca meslek değil, hayata tutunma biçimi
Fatih Akın'ın Stern röportajında anlattıkları, yalnızca bir filmin ticari başarısızlığını değil, uzun yıllara yayılan kişisel hesaplaşmalarını da gözler önüne seriyor.
Babasının kaybı, yakın dostu Birol Ünel'in ölümü, The Cut sonrasında yaşadığı ekonomik ve ruhsal çöküş, yeni filmi Geister (Hayaletler) için verdiği mücadele ve Almanya'nın siyasi geleceğine ilişkin kaygıları...
Bütün bunlara rağmen Akın'ın sinemadan vazgeçmeye niyeti yok.
