Bugün bir annenin sonsuzluğa gidişinin 40 günü. İki kızı Gülsel ile Aysel ile oğlu Hasan Özkan’nın Anneleri Hatice Abladan söz ediyorum. Gülsel, Aysel ve Hasan ile Malatya’nın Boztepe semtinde yetiştik. Babaları Doğan abi, amcaları Süleyman abi bizden sonra Bozepe’ye yerleştiler. Boztepe o tarihte daha yeni yerleşim alanı oluyordu. Süleyman Özkan Ağabey, benim Hamza Abim, ve Koreli Mehmet baba duvar örme ustalarıydı. Bunlar Boztepe’ye 1965 ile 1980 yılları arasında yerleşenlerin evlerinin %80 yaptılar.

Süleyman Ağabey ve iki kardeşi birbirlerine ve çevreye karşı çok saygılılardı. Bu nedenle çok sevilip sayıldılar. Sanırım Gülsel, Aysel, Hasan’ın babası olan Doğan Ağabey en genç olanıydı.

Boztepe’nin adı değiştirildi Yeşiltepe adı verildi. O tarihte yörenin en büyük tekstil Fabrikası olan Mensucat Malatya’da bulunuyordu. Bizim yerleştiğimiz tarafta Mensucatın büyük kayısı, elma bahçesi ve ortasında çok büyük bir su havuzu vardı. Mensucat fabrikası ile Mensucat işçi ile memur evlerinin ihtiyacı bu gölün suyu karşılıyordu. Buraya girmek yasak olmasına rağmen aşırı yaz sıcağında serinlemek için biz çocuklar bekçiyi gözler onun öğle yemeğine gittiği saatlerde oraya dar yüzerdik. Bu bahçenin yeri eskiden Ermeni vatandaşların mezarlığıymış ve Babuklu adını taşıyordu. Bu Babuklu’nun kıraç alanına demir yolundan başlıyarak Dilek, Hilan köylerine giden yol boyunca askeri yasak talimat alanına kadar genellikle

Kızılbaş. Alevi inancından olanlar ile, çağdaş Türkiye’yi benimsemiş, demir yolu işçileri, tütün, mensucat ve Şeker fabrikasının işçileri evlerini yaptılar.

Bizim Boztepe’nin Devlet Demiryollarının çiçekliği bulunan tarafına genellikle tutucu suni inancından olan insanlar yerleştiler elbette tek tük aydınlar ve Alevi inancında olanlarda yerleşmeye başladı bu Alana da Demir yolunun çiçekliğinden dolayı çiçekliğin yanı denildi. Doğan Özkan Ağabey bu Boztepe’nin ( Yeşiltepe) çiçekli tarafına yerleşti.

İki tarafın arasında Malatya At koşusu diye anılan boz düz büyük bir alan vardı yılın belli günlerinde yarış atları burada eğitilirdi.. Onun dışında biz çocuklar, orada buluşur top oynardık. Şimdi alanda Yeşiltepe Lisesi var. Zaten susuz ve kıraç olan Boztepe alanları hazine arazileriydi. Buraya yapılan evlerin büyük kısmı gece kondu denilen evler. Daha sonraları çıkan yasalardan yararlanarak ev yerlerinin tapusunu bedel ödeyerek aldılar. Ancak yerleşimde sonra bazı açık gözler alanları ekmeye başladı ve Tapu kadastro da ki memurlarla iş birliği yaparak kendi adlarına geçirdiler, parselleyip sattılar.

Çok çağdaş bir yaşamı olan Doğan Özkan ile eşi Hatice Abla’nın çocukları bu tutucu kesim içinde özgürce hareket edemediler. Almanya ya işçi olarak gelmeye Doğan Özkan Ağabey çifti karar verdi. Amacı vardı Özkan Çiftinin çocuklarını iyi eğitmek, geleceğe hazırlamak.

Hiçbir göç kolay değil. Her göçün büyük acıları var. Ancak el ele, omuz omuza verdiler üç çocukları da yüksek okul öğrenimini tamamladı. İki kızı özellikle Sinema, oğulları Hasan Özkan’da sevilen bir sosyal danışman olarak anne ve babasının mutluluğuna katkı sağladı.

Almanya’da da dostluğumuz sürdü özellikle Gülsel Özkan ile sanatsal çalışmalarda bir araya geldik daha sık sık haberleştik.

Hatice Ablanın ansız ölümünü işitince bir kardeşi evladı gibi sarsıldım. Yabancı bir ülkede yakınını yitirmenin ne olduğunu, bilen yaşayan biri olduğum için. Sevdiğim insanların, gözyaşına, sesinin titremesine tahammülüm ve gücüm yok benim bende başlarım bir çocuk gibi ağlamaya.

Bu nedenle Telefon açmadım. 600 kilo metre uzaklıktayız bir birimize üstelik yüksek okullunu bitirmesinin hemen ardında bir trafik kazası nedeniyle evde sandalyeye bağlı kalan oğlum var. Onu da bırakıp bir yere gitme olanağım yok.

Her ayrılık zordur. Doğan Özkan Ağabey’de çocukları onları çok sevdiğimi saydığımı bilirler. Onların acıları elbette benim acımdır. Ancak sevdiklerimin gözyaşına dayanamadığımı, perişan olduğumu da bilirler.

Hatice Abla güzel eşine çocuklarına bağlı, dostlarına, arkadaşlarına, komşularına saygıda kusur ermeyen örnek bir anne. Bu sonsuzluk yolculuğunda yolu açık ve yıldızlı olsun.

Hatice ablamıza tüm insanların haklarını helal etmelerini bu ayrılışın kırkıncı gününde bekliyorum. Tüm Özkan Ailesine de sabır ve uzun bir yaşam diliyorum. Belki bu yazım hem beni rahatlatacaktır. Hem de Özkan ailesinden olan kardeşlerim beni hoş görmesine vesile olacaktır diye umuyorum.

15 Temmuz 2017

Y A K I N L A R I M I Z

Bir bir gidiyor yakınlarımız

"Hoşça kalın

Gene görüşmek üzere" demeden

Tek söz söylemeden gidiyorlar

Son bir kez sevgiyle

Çevrelerine bakarak gidiyorlar

***************

Belki biz hiç beklemiyoruz

Öyle korkunç bir saatin çalışını

Belki karşımızda o saat

Adım adım hazırlanıyor zilini çalmaya

Ayırdında değiliz o akışın

**************

Beklenmedik o anın sesiyle

Fırtına kopuyor yüreklerimizde

Koşuyoruz gidenin peşinde

Yüklenmiş göç durmaz

Çırpınışlar gecikmiş bir çaba

*************

Çığlıklarımız yetmiyor

Gidenleri durdurmaya

Sessiz sütunlar gibi

Bu son yolculukta yakınlarımız

İçimize akıttığımız göz yaşlarıyla

Bırakıyorlar bizi öyle

**************

Önüne geçilemez bu acının

Bir bir gidiyor yakınlarımız

Yazılar, yazarların görüşlerini yansıtmaktadır. Avrupa Postası'nın kurumsal bakış açısıyla örtüşebilir ya da örtüşmeyebilir.
Misafir Avatar
İsim
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner67

banner68

banner71

banner62

banner3

banner73

banner57

banner11

banner56

banner14

banner58

banner82

banner27

banner12

banner81